De thematiek van Emma Crebolder is breed. Haar literaire werk gaat over kinderen, vrouwen, landschap, Afrika en Reynaert de Vos.
Vaak hebben de eerste regels van Emma Crebolder een verleidelijke toegankelijkheid. Maar verderop lijken de woorden plotseling over elkaar heen te schuiven. Er gebeurt iets met de taal zelf.
[...]*
Telkens als ik met rafels en roersels beviel
trok achterom een kinderziel bij mij in.
Tijdens het beklimmen van te hoge treden
berekende ik hun val en de hardheid
van de stenen. Ik lag als vangnet uitgespreid.
Toen dat niet meer nodig was begon ik
hartgrondiger dan ooit te geeuwen. Alle
adem teruggeschonken tot diep beneden,
nooit geweten dat het grote gapen
ofwel genot zo godvergeten is.
*Gedicht uit de bundel 'Vergeten' waarin vergeten woorden worden omschreven en opgeroepen.
